مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤١١

ذكر شب و روز

بر آن آفرين كن كه اين كار اوست * نكوتر ز هر چيز كردار اوست

سراييست گيتى گشاده دودر * يكى آمدن را شدن را دگر

نه آن كايد ايدر بماند دراز * نه آن را كه رفت آمدن هست باز

دو پرده درين گنبد لاجورد * ببندد همى گه سيه گاه زرد

ذكر شب و روز

ذكر شب و روز

به بازى همى زين دو پرده برون * خيال آرد از جانور گونه‌گون

دو گونه همى دم زند سال و ماه * يكى دم سپيد و يكى دم سياه

بدين هر دو دم كو برآرد همى * شمار دم ما سر آرد همى

اگر ساليان از هزاران فزون * در آن خرميها كنى گونه‌گون

به باغ دودر ماند ار بنگرى * كزين در درآيى و زان بگذرى

چو درياست اين گنبد نيلگون * جهان چون جزيره ميانش درون

شب و روز در وى چو دو موج يار * يكى موج از زرّ و ديگر ز قار

چو بر روى ميدان پيروزه رنگ * دو جنگى سوار اين ز روم آن ز زنگ

يكى از بر خنگ زرين جناغ * يكى بر نوندى سيه‌تر ز زاغ

يكى آخته تيغ زرين ز بر * يكى بر سر آورده زرين سپر

نمايد گهى زنگى از بيم پشت * گريزان و آن زرد خنجر به مشت

جهان حمله‌گه كرده تا زنده تيز * گه اندر درنگ و گه اندر گريز

گهى آيد آن زنگى و تاخته * ز سيمين سپر لختى انداخته

دو گونه‌ست ازيشان نشان كرد خشك * يكى همچو كافور و ديگر چو مشك

ز گرد دورنگ اسب ايشان به راه * سپيدست گه موى ما گه سياه

نه هرگز بودشان به هم ساختن * نه آسايش آرند ازين تاختن

كسى را كه سازند از جان گزند * بكوبندش از زير پاى نوند

گهرهاى گيتى به كار اندرند * ز گردون به گردان حصار اندرند