مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٠

و له

همه بندگانيم و در بند او * خنك آنكه دارد ره پند او

ثنا باد بر جان پيغمبرش * محمد فرستاده و رهبرش

به دو داد دادار پيغام خويش * بپيوست با نام او نام خويش

دل و دنيى از ديو بىبيم كرد * مه آسمان را به دونيم كرد

ز هامون به چرخ برين شد سوار * سخن گفت بر عرش پروردگار

نمود آنچه بايست هر خوب و زشت * ره دوزخ و راه خرم بهشت

پس از او پيمبر نباشد دگر * به آخر زمان مهدى آيد به در

بگويد خط و نامهء كردگار * كند رمز دين‌آوران آشكار

رسد ز آسمان هر پيمبر فراز * شوند از پس مهدى اندر نماز

جهان اى شگفتى به مردم نكوست * چو بينى همه درد مردم ازوست

خرد جانور به ز مردم نديد * كه مردم تواند به يزدان رسيد

زمين ايزد از مردم آراسته‌ست * جهان كردن از بهر او خواسته‌ست

به مردم فرستاد پيغام خويش * ز گيتى ورا خواند همنام خويش

به دو داد شاهى ز روى هنر * بدين بيكران گونه‌گون جانور

سپهريست نو پرستاره به پاى * جهانيست كوچك رونده ز جاى

چو گنجيست در خوب‌تر پيكرى * درو ايزدى گوهر از هر درى

مر اين گنج را هركه يابد كليد * در راز يزدانش آيد پديد

ببيند ز اندك سرشت آب و خاك * دو گيتى نگارنده يزدان پاك

يكى ديدنى زود فرسودنى * نهان ديگر و جاودان بودنى

تنت آينه‌ساز و هر دوجهان * ببين اندر آن آشكار و نهان