مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٥

در مناظرهء شب و روز و تخلص به مدح ابو نصر خليل احمد

جود را طبعش مكان فرهنگ را خلقش درست * فضل را خاطرش معدن عقل را رايش عيار

هفت گردون را بدوزد تير او در يك روش * هفت دريا را بسوزد تيغ او در يك شرار

مهر دارد چادر از گرد و مه از آتش لباس * زهره پيرايه ز پيكانها زحل از خون ازار

خسروا از خدمتت بنده نيامد سير ليك * دير شد تا دورم از مأوا و يار و غمگسار

لاله بودم روى و قار اين موى ليكن گشت چرخ * زير خيرى لاله‌ام بنهفت و زير برف قار

كوه كن زى كه شود غواص زى درياى در * تا مگر اين زر برد وان در بيابد شاهوار

تو ملك هم كوه احسانى و هم درياى جود * كى عجب گر پس ز نزدت باز گردم شادخوار

بشنو از حجت گفتار شب و روز به هم * سرگذشتى كه ز دل دور كند شدت و غم

هر دو را خواست جدال از سبب پيشى و فضل * در ميان رفت فراوان سخن از مدحت و ذم

گفت شب فصل شب از روز فزون آمد از آنك * روز را باز ز شب كرد خداوند قدم

قوم را سوى مناجات به شب برد كليم * هم به شب گشت جدا لوط ز بيداد و ستم