مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٤

در مناظرهء قوس و رمح و مدح شهريار امير منوچهر

از من آمد فخر و پيروزى دليران عرب * از من آمد رايت منجوق شاهان كبار

قوس گفتا بس‌كه گفتى يافه اكنون يك‌به‌يك * پاسخ از من بشنو و عقلت به لفظم برگمار

از سپهر صف منم بر دشت رزم انجم فشان * وز غمام كين منم بر جان خصم الماس بار

هم به قوت زنده پيلم هم به هيبت شرزه‌شير * هم به پيچش تند بادم هم به سوزش تفته نار

بر جهان ژاله چو نوك تير من بارد غمام * وز هوا قوس قزح چون من پديد آرد بهار

جز به صحرا برنيايى تو به كار آنجا كه جنگ * هم به صحرا بر به كار آيم من و هم در حصار

شاخ ميوه در خزان چون من گرد خم گاه بر * ماه گردون هر مهى چون من شود وقت نزار

فخر چندينى مكن گر تو طويلى من قصير * كز چنار بىثمر بهتر درخت سيب و نار

ور عرب را زينتى گشتى تو اكنون ترك را * زينت تركان منم در من عرب شد تارومار

صاحبت را در سفر توشه نتانى داد تو * از هوا من آورم مرغان و صيد از مرغزار

رمح كاين بشنيد عاجز گشت عذر آورد و گفت * راست گفتى وين نيامختى مگر از شهريار

نامور مير اجل و الا منوچهر اصل ملك * تاج شاهان و شجاع دولت و فخر تبار