مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٢

هم در صنعت مناظره گبر و مسلم و تخلص به مدح وزير ابو نصر

چو نامه شد دى و اشجار چون حروف سخن * چو نقطه شد دى و افلاك چون خط پرگار

ازوست آمدن ما و بازگشت بدوست * به حشر از وى خيزيم هم صغار و كبار

وز آفتاب كه راندى سخن شنيدم نيز * همو به شغل زمينست تا به دست ادوار

اگرچه ابصار از نور او همىبينند * همو چو بس نگرندش تبه كند ابصار

اگر ز تابش اويست روز پس چه بود * ز سايهء زمىست ار نگه كنى شب تار

زمى بساط خدا آفتاب شمع ويست * مدام تابان بر روى او به برّ و بحار

بساط نه از پى شمعست بلكه شمع مدام * ز بهر روى بساطست خلق را هموار

بديد مغ كه زمى به به قبلگى ز آتش * بماند حجتش و عاجز آمد از گفتار

مقر ببود كه دين حقيقت اسلامست * محمدست بهين ز انبيا و از اخيار

مرا چنين هنر از فر شاه عادل دان * دگر ز فضل گزين قاضى افسر احرار

جليل سيد ابو نصر احمد بن على * سر همه وزرا شمع دهر و فخر تبار