مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠١

هم در صنعت مناظره گبر و مسلم و تخلص به مدح وزير ابو نصر

زمىست از پى خلقان يكى بساط بسيط * ميان چرخ معلق به قدرت جبار

دل جهان و كمرگاه طبع و مجرى چرخ * مكان نعمت و مأواى رزق و دام ثمار

زمىست قبله‌گه از معنى گل آدم * فرشتگانش به دو ساجد انبيا زوار

از آتش ابليس آدم هم از زمين در اصل * نگر كز اين دو كه به زان دو آن همان انگار

چو مادريست زمين مر ورا چو پستان نيست * چو بچه جانوران او گرفته‌شان به كنار

جهان چو مهمان‌خانه‌ست ميزبان ايزد * زمين چو مائده حيوان همه چو مائده‌خوار

زمين نمازگهى شد كه بينى از بر او * همه جهان به نماز خدا و استغفار

بهايمان به ركوعند و آدمى به قيام * نشسته گه به تشهد به سجده در اشجار

فلك چو ايوانى شد زمين در او چو شهى * به تكيه و اركان پيشش ستاده چاكروار

ز بهر خدمتش آينده و رونده مدام * چه روز و شب چه عناصر چه انجم سيار

فصول سالش هم خادمند ز آنكه به وقت * لباس آرد هريك و را به سبز نگار

سپيد ساده زمستان دورنگ حله تموز * حرير زرد خزان ديبه بديع بهار