مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٧

در صنعت مناظرهء زمين و آسمان و تخلص به مدح ممدوح

گفتش زمين كه نيست مرا ز آن دما گنه * يكسر گنه‌تر است كه پاك از تو بد قضا

گفت آسمان به من نرسد دست هيچ‌كس * تو زير پايى و همه دستى به تو رسا

گفت آسمان مدام به جايى تو من دوان * من چون كسى درستم و تو همچو مبتلا

گفتش زمين كه پادشهم من ، تو چاكرى * باشد رونده چاكر و بر جاى پادشا

گفت آسمان خداى مرا پيش از تو كرد * تو پس‌ترستى از من و نار و هواى و ما

گفتش زمين ز حيوان انسان پسين‌ترست * ليك او به‌ست از همه در دانش و دها

چون جنگشان دراز ببد ناگهان زمان * آمد ميانشان در و گفت اين جدل چرا

صلح آوريد هر دو و بر صلح تا ابد * دايم وفا كنيد ميازيد زى جفا

نيكوتر از وفا مشناسيد ز آنكه هست * كردن وفا طريق و وفى مير ابو الوفا

مير جليل سيد اوحد سپهر فضل * و الا مطهر ملك اصل ملك لقا

آن دانش آورى كه رزين فهم فيلسوف * در بحر دانشش نتواند زدن شنا

هستيش گر پذيرد صورت هنرش جسم * ترسد ازين قضا و شود تنگ از آن فضا