مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٦

در هجو سديد الدّين اعور گفته

ساليست كه پاى در گلى نيست مرا * در سر هوس دل‌گسلى نيست مرا

در عشق بتى پار زيان كردم دل * هر سال به تازگى دلى نيست مرا

* * *

بر ما رقم خطاپرستى همه هست * ناكامى و عشق و تنگدستى همه هست

بااين‌همه در ميانه مقصود تويى * جاى گله نيست چون تو هستى همه هست

* * *

تن دردادم به درد عاشق‌فگنت * دل بنهادم به فرقت دل شكنت

يا دور فلك باز رهاند ز خودم * يا آه سحر باز رساند به منت

قلب تو ز نور معرفت عور چراست * بينى تو بر روى تو چون گور چراست

ابليس اگر نيستى اى مردك زشت * پس راست بگو چشم چپت كور چراست

* * *

ايزد دلكى مهرفزايت بدهاد * زين به نظرى به اين گدايت بدهاد

خوبى و خوشى و دل‌فريبى و جمال * دارى همه جز وفا خدايت بدهاد

* * *

صد باره وجود را فروبيخته‌اند * تا همچو تو صورتى برانگيخته‌اند

سبحان اللّه ز فرق سرتاپايت * در قالب آرزوى من ريخته‌اند

* * *

بر من چو فراقت اى بهشتى گذرد * روزم به فغان شبم به زشتى گذرد

دور از تو چنان اشك ز چشمم خيزد * كز تاركم آسمان به كشتى گذرد

* * *

سوداى ميان تهى ز دل بيرون كن * از ناز بكاه و بر نياز افزون كن

استاد تو عشقست بدانجا چو رسى * او خود به زبان حال گويد چون كن

* * *