مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٥

در هجو طبيبى گفته

مرغى چنين شگرف كه در حد خود تويى * پروانه را به هم‌نفسى چون گزيده‌اى

آرى تو خود چو از مگسى زاده‌اى به اصل * امروز نيز با مگسى آرميده‌اى

خوش آنكه مهتر و كهتر ز من همىپرسند * كه در حق تو فلانى چه مكرمت فرمود

تو خود نگويى كاين غلتبان درين مدت * به كيل آب و به گز ماهتاب مىپيمود

من آن خويش بگفتم دگر تو خود دانى * قلاده نيم گسل گشت و شير خشم‌آلود

احمقا آن روز در چشم منست * كت گرفته ريش هر سو چون كشند

گه به درهء تاركت اصلع كنند * گه به سيلى گردنت در خون كشند

اين تجملهاى دزديده ز وقف * يك‌يك از دست زنت بيرون كشند

* * *

ايا ساده‌رو و ساده‌دل اين لعين را * ندانى كه او خرس نر را ربايد

برادر مخوانش كه اين بىمحابا * نودساله مسكين پدر را ربايد

افضل الدّين پى صناعت طب * نيك داند همه كثير و قليل

او ز در نانهاده پاى برون * اندر آيد ز بام عزراييل