مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٧

و له

عنقا گه تفرد و شهباز در عجل * هدهد گه فراست و طاوس در فخار

همراه فال نيك و قلاووز بخت نيك * تا بارگاه صدر سلاطين روزگار

در چنين سرما چه بهتر گوهرى كز تاب او * روز محشر الامان گويند سكان سعير

ديوسارى كز سفاهت در قدم دارد قعود * اژدهايى كز مهابت در زفر دارد زفير

سركش و تند و تنك چون عقل و طبع بىخرد * روشن و پاك و سبك چو راى مرد بىنظير

همى نفرنفر آيد بلا به ساحت من * ازين نفرنفر اى دوستان نفيرنفير

چو چرخ بىسر و پايم چو خاك بىدل و زور * ز خاك ديرنشين وز چرخ زود مسير

فلك به تعزيت عمر من درين ماتم * قباى سادهء خود را فروزده است به قير

غبار ركضت اين ابلق سوارشكن * ببرد خواب و قرارم ز ديدگان قرير

چمانهء فلك از صفو خرميست تهى * خزانهء زمى از نقد مردميست فقير

مخواه شير ز فرزندخواره مادر طبع * چو شير گشت عذارت بدار دست ز شير