مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٥

در تجريد و تفريد گويد

از مه نقاب طرهء شبرنگ باز كن * تا برنيايد از تتق خاور آفتاب

چاكر شو آفتاب فلك را از آنكه هست * در پيش آفتاب زمين چاكر آفتاب

درياى فضل و گوهر افضال شمس دين * كز كان راى اوست كمين گوهر آفتاب

آن را كه چار گوشهء عزلت ميسرست * گو پنج نوبه زن كه شه هفت كشورست

بگذر ز طبع و چرخ كه بستان سراى انس * برتر ز طاق و طارم اين هفت‌منظرست

گر بوى كام هست نه زين هفت مدخلست * ور عقد انس هست نه زين چار گوهرست

گويند ابر منت دريا بود به جود * هم هرزه‌ايست ور نه چرا دامنش ترست

گاوى نشان دهند برين قلزم نگون * ليكن نه پرچمست مر او را نه عنبرست

در شط حادثات برون آى از لباس * كاول برهنگيست كه شرط شناورست

خلقان به رنگ‌ريز طبيعت مده از آنك * هر دست رنگ او ز نخستين سيه‌ترست

جبريل ميزبان مسيحست بر فلك * در خورد هم‌طويلگى زر سم خرست

فصاد روزگار به زهرآب داده نيش * تو شادمان و غره كه گويش معنبرست

گفت آفت سرست و خموشى خلاص جان * در اختيار ازين دو يكى تن مخيرست