مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٦

حكايت در زحمت نسوان

خواهى اطلس بپوش و خواهى دلق * با خدا باش در ميانهء خلق

ذكر بىفكر علم بىعملست * دل بىعشق چشم با سبل‌ست

به جوى عجب در ترازوى آز * هيچ باشد هزارساله نماز

تا تو را آز شيشه در بارست * از تو تا دوست راه بسيارست

خانه خالى بود حضور دهد * تن خالى فروغ نور دهد

دل شب‌زنده‌دار زنده بود * قالب خفته سرفكنده بود

تا به چند از مقام رابعه لاف * اى كم از زن زنخ مزن به گزاف

تن درنده‌ست و روح دارنده * عقل مر هر دو را نگارنده

جامهء كون را علم عقلست * روح لوح آمد و قلم عقلست

عرش رحمان دلست اگر دانى * دل باقى نه اين دل فانى

سر ايمان كه پيچ‌درپيچست * گرنه تصديق دل بود هيچست

نظر دل چو بر كمال بود * عشق دانند و عشق حال بود

گر دعا جمله مستجاب شدى * هردمى عالمى خراب شدى

چند ازين هاىوهوى بىدردان * رنگ مردى و بوى نامردان

پى تقليد رفتن از كوريست * در هركس زدن ز بىزوريست

من درين كوچه خانه‌يى دارم * هم ازين دام دانه‌يى دارم

مىتوانم به وقت زراقى * مار تلبيس را شدن راقى

ليكن از اهل راز مىترسم * زان نظرهاى باز مىترسم

سخن ما ز بهر گفتن بود * گهر ما ز بهر سفتن بود

هم ببايد سخن بگفت آخر * مشك را چون توان نهفت آخر

مشك ما خالصست بوى كند * عاشق مست هاىوهوى كند

اوحدى شصت سال سختى ديد * تا شبى روى نيكبختى ديد

سر گفتار ما مجازى نيست * باز كن ديده كاين به بازى نيست

سالها چون فلك به سر گشتم * تا فلك‌وار ديده‌ور گشتم

بر سر پاى چله داشته‌ام * وان نه از بهر زلّه داشته‌ام