مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٣

در مذمت شراب

وزرا ملك را امينانند * كارفرماى دولت اينانند

وزرايى كه مركز جاهند * آسمان قبول را ماهند

گر نسازند كار درويشان * وزر باشد وزارت ايشان

چه جنايت بتر ز خون خوردن * و آنگه از حلق هر زبون خوردن

تو نترسى كه باغ سازى و تيم * خرج آن جمله از خراج يتيم

باغ خود را نچيده گل بيوه * برده سرهنگ هيزم و ميوه

پيرزن نيم‌شب كه آه كند * روى هفت آسمان سياه كند

بس‌كه ديدم دعاى پيرزنان * كه فروريخت خون تيرزنان

گر به يك حبه ظلم‌ورزى تو * به حقيقت جوى نيرزى تو

مهل اى خواجه كاين زبون‌گيران * شهر وارون كنند و ده ويران

پيش سلطان خشمناك مرو * در دم پنجهء هلاك مرو

موج درياست قربت شاهان * خشم ايشان بلاى ناگاهان

شاه را بىنفاق طاعت كن * به قبولى ازو قناعت كن

جهد كن تا به ناكس و اوباش * نكنى سرّ مملكت را فاش

باد سر خاكسار خواهد بود * باده‌خور خاك‌خوار خواهد بود

كم شنيدم كه مرد آهسته * گردد از خوى خويشتن خسته

در هنر بس پدر كه داد دهد * پسر از مستيش به باد دهد

هركه بالاترست منزل او * به تواضع رغوب‌تر دل او

قرب سلطان مبارك آن كس راست * كه كند كار مستمندى راست

هوشيارى تو به كه بيهوشى * هوش‌دارى چو باده كم نوشى

مى سرخت نمد فروش كند * بنگ سبزت گليم‌پوش كند