مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٢

فى الحكاية

هم خلف نام و هم خليفه‌نسب * نه به بازى شدى خليفه رسب

ذات حق را مهينه اسمى تو * گنج تقديس را طلسمى تو

به بدن درج اسم ذات شدى * به قوا مظهر صفات شدى

قالبت قبه‌ايست الّاهى * ليك از حبه‌يى نه آگاهى

صنع را برترين نمونه تويى * خط بىچون و بىچگونه تويى

گاه عبدى و گاه معبودى * چه عجب چون غلام محمودى

بيش ازين گر دو حرف برخوانى * ترسمت برجهى كه سبحانى

اى كه بر ملك و مملكت شاهى * عدل كن گر ز ايزد آگاهى

عدل بىعلم بيخ و بر نكند * حكم بىعدل و علم اثر نكند

شاه كو عدل و داد پيشه كند * پادشاهيش بيخ و ريشه كند

بر قوىپنجه دست كين مگشاى * بر ضعيف و زبون كمين مگشاى

كاين يكى گر سگست گرگ شود * و آن به قصد تو سربزرگ شود

هيچ در وقت تندى و تيزى * ميل و رغبت مكن به خونريزى

عادلى سايهء خدا باشى * ور نه از سايه هم جدا باشى

رفت كسرا ز خط شهر به دشت * با سواران ز هر طرف مىگشت

گلشنى ديد تازه و خندان * تر و نازك چو خط دلبندان

پر ز نارنج و نار باغى خوش * زير هر برگ او چراغى خوش

گفت آب از كدام جويستش * كه بدين‌گونه رنگ و بويستش

باغبانش ز دور ناظر بود * داد پاسخ كه نيك حاضر بود

گفت عدل تو داد آب او را * زان نبيند كسى خراب او را

شاه باشد به روز عدل چو باغ * مر شب فتنه را وزير چراغ