مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥١

فى التحقيق و الحكمه

نيست صافى مهل كه جوش كنم * جام دردم بده كه نوش كنم

مطرب آخر تو نيز شادم كن * زان فراموش عهد يادم كن

گرچه هرگز نكرد ياد از من * آن پريچهره ياد باد از من

ياد او كن ولى به نام دگر * تا بنوشيم چند جام دگر

او چو دشمن همىكشد زارم * من به شادى كه دوستى دارم

گر كشيدم به زلف او دستى * مست بودم مگير بر مستى

گر شود مجلس تو زين مى گرم * بعد ازينت نيايد از كس شرم

چو نهى پيش پخته بادهء خام * پخته را نيز پخته بايد جام

اندكى گر بنوشى از جامم * بشناسى كه پخته يا خامم

نرود نيست پيش هستى من * پادشاهيست تنگدستى من

خوردم از عشق ساغرى ريزان * مىروم اينك اوفتان خيزان

گر تو با من ستم كنى ور داد * منم و عشق هرچه بادا باد

باشد از عشق قوت مردان * آب و نان چيست قوت بىدردان

ما چه و در چه پايه‌ايم همه * چون نه نوريم سايه‌ايم همه

تو از آنجا چو سايه زانى دور * كه نه‌اى همچو سايه در پى نور

اصل نزديك و اصل دور يكيست * ما همه سايه‌ايم نور يكيست

باز آنها كه پيش ما نورند * از حقيقت چو سايه مهجورند

چون نهاد تو آسمانى شد * صورتت سربه‌سر معانى شد

نه زمين بر تو راه داند بست * نه فلك بر تو نيز يابد دست

نامهء ايزدى تو سربسته * باز كن بند نامه آهسته

اى كتاب مبين ببين خود را * بازدان از هزار آن صد را

خويشتن را نمىشناسى قدر * ور نه بس محتشم كسى اى صدر