مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٩

رباعى

بر كرسى وجود چو لوحيست دل ز نور * بر وى نوشته سرّ خدايى خداى دل

گر دل به مذهب تو جز اين گوشت پاره نيست * قصاب جو كه به ز تو داند بهاى دل

دل بختييست بسته بر او مهد كبريا * وين عقل و نطق و جان همه زنگ و دراى دل

كيخسرو آن كسيست كه حال جهان بديد * در نور جام روشن گيتىنماى دل

چون آفتاب عشق برآمد تو بنگرى * جانها چو ذره رقص‌كنان در هواى دل

نقد تو زير سكهء معنى كجا نهند * چون آهن تو زر نشد از كيمياى دل

سرپوش جسم گر ز سر جان برافگنى * فيض ازل نزول كند در فضاى دل

كمتر ز مور و مار شناس آن گروه را * كز بهر مور و مار تن خويش پرورند

« گرگ اجل پياپى ازين گله مىبرد * وين گله را نگر كه چه آسوده مىچرند »

* * *

فرزند بنده‌ايست خدا را غمش مخور * تو كيستى كه به ز خدا بنده‌پرورى

گر مقبلست گنج سعادت براى اوست * ور مدبرست رنج زيادت چه مىبرى

اى آمده گريان تو و خندان همه‌كس * وز آمدن تو گشته شادان همه‌كس

امروز چنان بزى كه فردا چو روى * خندان تو برون روى و گريان همه‌كس