مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٣

صفت نفس فقيره و نعت حضرت رسول ( ص )

از طور صفات برگذشته * وز ذروهء ذات برگذشته

آوازهء « ارجعى » شنيده * در راه رضا به جان دويده

يك دل همه از صفاى و يك فن * يك روح بدند ليك چل تن

مستان همه از نسيم تسنيم * در صدق و صفا سليم و تسليم

مانندهء موسى و براهيم * در آتش و آب رفته بىبيم

هم شربت محرمى چشيده * هم خدمت همدمى كشيده

هشيار خداى و مست هر مست * والاى وصال و پست هر پست

ناخواسته رؤيت مكانى * نشنيده جواب « لن‌ترانى »

در ديدهء سر جمال ديده * اسرار به گوش جان شنيده

زان فرقه به فرق روح‌گردان * رفتم به مقام چارمردان

ديدم به حظيره‌يى موافق * قومى همه عاشقان صادق

از ناله چو ناى جفت زارى * وز مويه چو موى در نزارى

آنها كه درين ديار بودند * فرمان‌بر اين چهار بودند

مستغرق ذوق و شوق بودند * ليكن به چهار جوق بودند

اندر تن خويش گشته هركس * طاوس و خروس زاغ و كركس

پس ديده به نور ديدهء حال * زنده همه را به نور افعال

چون گشت دلم به نور آن جمع * تابنده بسان پرتو شمع

زان طايفه نيز خرم و شاد * بىواسطه درگذشتم آزاد

ديدم به مدينه‌اى اذا تمّ * يك مرد مؤخر و مقدم

مانند چراغ و ماه روشن * ليكن چو شب سياه جوشن

چون ماه چراغ با سياهى * بگرفته ز ماه تا به ماهى