مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٠

در صفت نفس مطمئنهء قدسيه و مقامات روحانيه

شهرى ديدم عظيم ناخوش * بگرفته هواش دود آتش

پرديو و دد و تهى ز مردم * بومش همه جاى مار و كژدم

تركى زالى به قوت و قهر * با صباغى امير آن شهر

ديدم شده بر فراز كوهى * بر صورت آدمى گروهى

چون دير همه نشسته بر شير * افعى در كف به جاى شمشير

در لجهء آز چون نهنگان * بر قلهء كوه چون پلنگان

بر طاق نهاده بهر ناموس * هريك قفس خروس و طاوس

جمله سه سر و دو روى و يك‌چشم * مرد خور و خواب و شهوت و خشم

صوفى صورت وليك چون صوف * كافى همت وليك چون كوف

گفتار درشت نرم كرده * هنگامهء سرد گرم كرده

بس گفته دروغ از پى زر * هر لحظه بر ايزد و پيمبر

پيران رضيع و از مريدان * جمع آمده‌شان بسى مريدان

چون اين همه يك‌به‌يك بديدم * در حال ز پير بر رسيدم

كاينان چه كسند و اين چه شهرست * وز دانش و عقلشان چه بهرست

گفتا كه ديار غافلانست * بگذر كه نه جاى عاقلانست

دوزخ كه همىشنيدى اينست * زقّوم و عذاب او چنينست

در قهر و سياستند مقهور * وز حبّ رياستند مغرور

كرديم كرانه زان حوالى * زان قوم شديم دور حالى

چون باد صبا به جان شتابان * پويان شب و روز در بيابان

تا از پس رنجهاى بىمر * كرديم گذر به شهر ديگر

شهرى ديدم چو خلد خرم * اهلش همه شادمان و بىغم

دين را همه جامع و جوامع * آرام گرفته در صوامع