مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٩

خطاب به انسان گرفتار در عالم طبيعت

فكرت به دلت چو دردمد صور * از ظلمت تن جدا شود نور

در گور تنت چو شد مصور * دم‌دم صفت نكير و منكر

بينى ز حضور غفلت خويش * در خود دو فرشتهء نكوكيش

از تفرقه روز نشر بينى * جمعيت خويش حشر بينى

از خلق نكو ثواب يا بى * وز سيرت بد عقاب يا بى

رضوان كنى از اميد معلوم * مالك شودت ز بيم مفهوم

از هاويهء هوا شوى دور * وز راضيهء رضا برى نور

پا بر سر اين و آن نهى زود * وز هر دوجهان برون جهى زود

نه جسم و نه جان نه جاى ماند * تو نيست شوى خداى ماند

يا بى ز فنا بقاى مطلق * بينى ز بقا لقاى مطلق

چندين چه بوى مقيم زندان * برخيز و مقام كن به بستان

تا آب روان و سبزه بينى * در سايهء گلبنان نشينى

تا بلبله‌ها كشى پر از مل * بر بوى گل و سماع بلبل

از چاه بر آبه جاه پيوند * وانگاه برو به گاه پيوند

تو طوطى طوبى آشيانى * عيبست كه در قفس بمانى

كوثر ز براى تو نهاده * تو مست چنين ز درد باده

سرمايهء تو ملك چه داند * وز پايهء تو فلك چه داند

قدر تو كسى چو من شناسد * كه اهليت بت شمن شناسد

نوميد مشو كه در سرايت * گنجيست نهاده زير پايت

آن گنج كه داد از آن نشان رب * ك « انّى معكم و نحن اقرب »

گنجى نبود كز آن برنجى * رنجى بكش و بجوى گنجى

تا شربت امر خورده باشى * زان باطيه خمر خورده باشى

روحست كه پادشاى گنجست * طبعست كه اژدهاى گنجست