مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٨

و له ايضا

مىباش گه نماز حاضر * مىبين حق را به ديدهء سر

ور نه بارى بدان به تحقيق * كو مىبيند تو را به تصديق

هر كو به نماز راز بشتافت * توفيق حضور دوست دريافت

گر شربت دوستى نخوردى * چرخ اين همه دور خود نگردى

پس اختر و چرخ عاشقانند * افلاك همه موافقانند

با عقل ز عشق كم توان گفت * بىسر سخن از قدم توان گفت

از چرخ سخن مگو كه مردان * باشند وراى چرخ گردان

چون خاك مشو ز باد عاجز * زين آتش خوى آبگون دز

آخر چه كند كراى گفتار * زين پير كبودپوش مكار

انگار كه نيست مرغزارى * پندار كه نيست جويبارى

مشتى حيوان نحس بدرام * همواره در او گرفته آرام

مأمور و مسخرند هموار * مجبور و مدبرند در كار

اشكال فلك همه فريبست * اشكال مكن كز آن شكيبست

بشناس تو مشكل از مشكّل * تا حل شودت به جمله مشكل

علمى كه درو همىنمانى * آن به كه ندانى و نخوانى

زودا كه ز گور تن برآيى * وز كلبهء خاك بر سر آيى

مرگست قيامت اى خردمند * بشنو سخن و قبول كن پند

مىدان به يقين كه چون به مردى * با خود بردى هرآنچه بردى

از جسم چو روح شد كم‌وكاست * آن لحظه قيامت تو برخاست

از پنجهء پنج حس چو رستى * وز شش در شش‌جهت چو جستى

نه چشمهء شمس تيره باشد * نه ديدهء ماه خيره باشد

دنيى ز طفيل خواجه دنييست * چون تو مردى چه هست و چه نيست

صوفى چو رسد به استقامت * مكشوف شود بر او قيامت

چون پيش اجل بمرد درويش * در خود بيند قيامت خويش

چون نفس شد استقامت تو * آن لحظه بود قيامت تو