مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٣

من منتخب مثنوى مصباح الارواح فى صفة الانسان

اسرار حقيقت نشود حل به سؤال * نى نيز به دريافتن حشمت و مال

تا ديده و دل خون نكنى پنجه سال * هرگز ندهند راهت از قال مجال

* * *

دل مغز حقيقتست و تن پوست ببين * در كسوت پوست صورت دوست ببين

هر چيز كه آن نشان هستى دارد * يا پرتو روى اوست يا اوست ببين

* * *

اوحد در دل مىزنى آخر دل كو * عمريست كه راه مىروى منزل كو

تا كى گويى ز خلوت و خلوتيان * پنجاه و دو چله داشتى حاصل كو

چون غرهء صبح گشت غرا * شد طرهء آسمان مطرا

بربست فلك نقاب عنبر * بگشود عروس صبح زيور

مرغ سحرى تمام برچيد * هر دانهء در كه در صدف ديد

نفس تو كه ناطقست و صادق * از قوت نامى است ناطق

چون در تو چهار طبع شد راست * از شاخ تو مرغ نطق برخاست

چون ديد حق اعدل المزاجت * بر سر ز سخن نهاد تاجت

رفتى ز دليل تن به مدلول * از عقل شدى به‌سوى معقول

ذاتت ز كمال عقل دراك * شد غايت صنع ايزد پاك

چون سوى معاد يافتى راه * روح تو ببود قدسى آنگاه

چون برگردد ز راه شيطان * آنگاه شود ز جمع انسان

از نور خرد سرشته گردد * آنگه به صفت فرشته گردد

در عالم قدس چون شود شاه * گيرد صفت الهى آنگاه

از نور حدوث برتر آيد * وز نور قدم منور آيد

معنيت كمال پادشاهيست * لا بلكه حقيقت الهيست