مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٠

164 اشهرى نيشابورى

رخانش را به يقين گفتمى كه خورشيدست * اگر نبودى خورشيد را كسوف و زوال

164 اشهرى نيشابورى

164 اشهرى نيشابورى

او را حكيم شاهفور گفتندى گويند با ظهير الدّين فاريابى مجانس و مصاحب بوده و خدمت سلطان محمد تكش را مىنموده نيز گويند در علم سياق و حساب استاد بوده در علم استيفا رسالهء شاهفورى نوشته بارى نهايت زهد و صلاح هم داشته و از اولاد خيام شاعر بوده در سرخاب تبريز مدفون شده از اوست :

اى پرشكر ز ياد توام آستين جان * چون پرگهر ز ديدهء من دامن جهان

هم زان شكر رسيده تو اندر مراد دل * هم زين گهر فتاده من اندر هلاك جان

نازت به هر طمع كه كشد سينه سودمند * خاكت به هر بها كه خرد ديده رايگان

سرخست همچنان كه تو را لب مرا دو چشم * تنگست همچنان كه مرا دل تو را دهان

تا گشت خفته بختم چون تيغ در نيام * از من بجست وصل تو چون تير از كمان

دريادلى كه پيش گهربار دست او * هردم ز خجلت آب شود همچو ابركان

آنجا كه لطف اوست عنان فنا سبك * و آنجا كه خشم اوست ركاب اجل گران

خون عدو حسام تو را بر رخ گهر * جان حسود رمح تو را بر لب سنان