مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٦

و من قصائده رحمه اللّه فى مدح السّلطان ابراهيم الغزنوى

گفت ز شاهان حديث ماند باقى * در عرب و در عجم نه توزى و كتّان

شاه چو بر خز و بز نشيند و خسبد * بر تن او بس گران نمايد خفتان

ملكى كان را به درع گيرى و زوبين * دادش نتوان به آب حوض و به ريحان

چون دل لشكر ملك نگاه ندارد * درگه ايوان چنان كه درگه ميدان

كار چو پيش آيدش بود كه به ميدانش * خوارى بيند ز خوار كردهء ايوان

گرچه شود لشگرى به سيم قوىدل * آخر دلگرميى ببايدش از خوان

دار نكو مر پزشك را گه صحت * تات نكو دارد او به داروى و درمان

زهد مقيد بدين و علم به طاعت * مجد مقيد به جود و شعر به ديوان

خلق به صورت قوى و خلق به سيرت * دين به سريرت قوى و ملك به سلطان

شاه هنرپيشه مير ميدان مسعود * بسته سعادت هميشه با او پيمان

اى به تو آراسته هميشه زمانه * راست بدان‌سان كه باغ در مه نيسان

راوى گر دعوت نبوت سازد * به ز كف تو نيافت خواهد برهان

قوت اسلام را و نصرت حق را * حاجت پيغمبرى و حجت ايمان

دست قوى دارى و زبان سخنگو * زين دو يكى داشت باز موسى عمران

شكر خداوند را كه باز بديدم * نعمت ديدار تو درين خرم ايوان

چون به سلامت به دار ملك رسيدى * باك نداريم اگر بميرد به همان

در مثل است اينكه چون به جاى بود سر * نايد كم مرد را زبونى اركان

دشمن تو گر به جنگ رخت تو بگرفت * ديو گرفت از نخست تخت سليمان

ور تو ز خصمان خويش رنجه شدى نيز * مشترى اينك نه رنجه گشت ز كيوان

كار ز سر گير و اسب و تيغ دگر كن * خاصه كه پيدا شد از بهار زمستان

دل چو كنى راست با سپاه و رعيت * آيدت از يك‌رهى دو رستم دستان

زان كه تويى سيد ملوك زمانه * زان كه تو را برگزيد از همه يزدان

شير و نهنگ و عقاب زين خبر تو * خيره شوند اندر آب و بحر و بيابان

كس نكند اعتقاد بر كرم خويش * تا نكنىشان به خوان دشمن مهمان

گر پرى و آدمى دژم شد زين حال * نايد كس را عجب ز جملهء حيوان