مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٣

و له ايضا

به يتيمى و دوروييت چرا طعنه زنند * نه گلست آنكه دورويست و نه در آنكه يتيم

گر نيارامد زلف تو عجب نبود از آنك * برجهاندش همه آن درّ بناگوش چو سيم

خواهمت وصل و ندارم ز پى وصل تو زر * مرد با همت را فقر عذابيست اليم

دژم و ترسان كى بودى آن چشمك تو * گر نكرديش بدان زلف چون زنگى بيم

زلف تو كيست كه او بيم كند چشم تو را * يا كيى كئى تو كه كنى بيم كسى را تعليم

اين دليرى و جسارت نكنى بار دگر * گر شنيدستى نام ملك هفت اقليم

خسرو ايران مير عرب و شاه عجم * قصهء موجز سلطان جهان ابراهيم

آنكه چون جد و پدر از همه احوال مدام * ذاكر و شاكر ما بيش تو از رب عليم

پادشا در دل خلق و پارسا در دل خويش * پادشا كايدون باشد نشود ملك سقيم

ننمايد به جهان هيچ هنر تا نكند * در دل خويش بر آن همت مردان تقديم

طالب و صابر و بر سرّ دل خويش امين * غالب و قادر و بر منهزم خويش رحيم

همت اوست چو چرخ و درم او چو شهاب * طمع پير و جوان باز چو شيطان رجيم