مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٣

در فخريه و تبراى از تهمت به مدح شيروان شاه منوچهر گويد

به عزت شب معراج و حرمت حجاج * به حق كعبه و سنگ سياه و كوه صفا

به عارفان حقايق به عالمان علوم * به صوفيان مساجد به قاصدان غزا

كزان عيوب كه در من منافقان گفتند * به هر محافل و مجلس به هر خلا و ملا

منزهم چو محمد ز گفتهء كفار * مقدسم چو معبد ز كعبهء ترسا

چو گرگ يوسف پاكم ز خوردن يوسف * چو نفس يحيى آزادم از طريق خطا

خدايگانا امروز عدل شامل توست * چو آستان خدا ملجأ همه ضعفا

اگر نبودى بهر شهادت توحيد * ز لفظ خويش فكندى يقين عبارت لا

نرفته دستت هرگز تهى بر دستى * مگر به ساقى در جام دادن صهبا

نه هيچ خلق بديد از تو بىخطا زخمى * مگر قلم كه ببرى سرش نكرده خطا

به گاه حلم تو را كوه خواندمى گر كوه * به ما بشارت دادى به جايگاه صدا

به گاه جود تو را بحر خواندمى گر بحر * به وقت موج نكردى تلاطم و غوغا

به عدل و علم و به حلم و سخاى تو به جهان * نبود و نيست كسى از ملوك و از امرا