مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٢

در فخريه و تبراى از تهمت به مدح شيروان شاه منوچهر گويد

تبارك اللّه پنجاه و پنج بشمردم * به شست ناشده پشتم چو شست گشت دوتا

بسان چنگ شدم گوژپشت و مردم را * ز من نيايد زين پس مگر خروش و نوا

ز اهل دهر درين عمر بيكران يك‌تن * نيافتم كه در او راستى ببود و وفا

هزار خصم مرا حاسدند از هر نوع * هزار شخص مرا قاصدند از هرجا

چو من بصيرى فارغ نباشد از حاسد * چو من حكيمى خالى نباشد از اعدا

به هر ديارى بر چرخ قدر چون قمرم * درين ديار چرا گم شدم بسان سها

گهى به شعر من اندر همىكنند دخول * گهى به خون من اندر همىكنند شنا

نماند نقلى كز من نمىكنند دروغ * نماند هزلى كز من نمىكنند انشا

دروغ‌تر سخنى اينكه شاه را گفتند * ابو العلاء كه تو را هست سيد الندما

مخالفان را حال تو مىدهد اعلام * منافران را سرّ تو مىكند افشا

به حق گريهء داود و حق نوحهء نوح * به حق محنت ايوب و عصمت يحيى

به حق حرمت انجيل و عزت تورات * به سرّ صحف براهيم و رتبت بطحا