مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٩

در صفت بارگاه سلطانى و وشاقان سلطان مسعود سلجوقى گويد

از فراوان زر و ديبا كه درو جمله شدست * طبع گويى كه درآميخت خزان را به بهار

مرغزاريست پر از سنبل با بند و فسون * بوستانيست پر از نرگس با خواب و خمار

سروهايى همه را بيخ به خرخيز و به چين * گلستانى همه را تخم ز بلغار و تتار

يا رب اين بچهء تركان چه بتانند كه هست * ديدهء مردم نظار ازيشان خون بار

همه آميخته با تودهء گل تودهء مشك * همه آويخته از دانهء در دانهء نار

نظر زهره و مريخ به هم يافته‌اند * كه همه رودنوازند و همه تيغ‌گذار

به گه رزم ندانند بجز اسب و سلاح * به گه بزم ندانند بجز بوس و كنار

منم آن‌كس كه همه‌ساله درين اندوهم * كه از اينان صنمى بينم اندوه‌گسار

از پى صحبت او چست بر او بندم دل * به در خيمهء او زود فروگيرم بار

او به من سنگ رها كرده ز بيم تهديد * من به دو كفش رها كرده ز بيم دستار

ور به آماج گهى در صنمى بينم خوش * راست گويى كه نديدست دلم صبر و قرار

از كمانش سه صفت بهره بگيرم چو كشد * زرد فامى و خميده قدى و نالهء زار