مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٥

قطعة فى الهجاء

درو نجوم نشايد به رهبرى كه درو * بر آسمان ز فزع راه گم كنند نجوم

زمانه خصم تو را بركشد بلند بدانك * چو بر زمين زندش خردتر شود مسكين

* * *

جسم او را لطف روح و روح او را فعل نفس * نفس او را فعل عقل و عقل او را نور دين

طبع او با دست و جودش آب و اين غالب بر آن * حلم او طينست و خشمش نار و آن غالب برين

گر شگفتست اينكه مستولى شود بر باد آب * اين شگفتى نه كه آيد نار در فرمان طين

آتشى كاندر ازل مر خاك را سجده نكرد * پيش خاك اكنون همىمالد به خاك اندر جبين

علم روحانيست اخلاق تو بىتعليم كس * اى عجب در جسم تو روحست يا روح امين

آسمان فيروزه‌گون شد تا نگين سازى ازو * چون نگين سازى ز چيزى كت بود زير نگين

قومى اندر نهان بدم گفتند * مىشنيدم ز دور دمدمه‌شان

خويشتن را چو گرگ خواهم كرد * تا برآرم دمار از رمه‌شان

من ازين دشمنان كى انديشم * . . . خر در . . . زن همه‌شان