مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٤

و له

اگر سعادت خدمت دگر به چنگ آرم * تهى كنم دل رنجور خويش بربطوار

و گر خلاف كند عمر بيش ازين شده‌اند * غريق بحر فنا همچو من هزارهزار

ايا ز كين تو روز مخالفان تاريك * ايا ز مهر تو بخت موافقان بيدار

هنر ز سيرت تو نگذرد چو صدق از حق * شرف ز گوهر تو نگسلد چو نور از نار

خلاف با تو نه كفرست و دوزخ آرد بر * وفاق با تو نه دينست و جنت آرد بار

بزرگوارا گر حاسد تو بسيارست * گنه تو راست كه دارى فضائل بسيار

يكايك گذارندهء تيغ و نيزه * سراسر گدازندهء درع و مغفر

به جنگ اندرون پشت لشكر و ليكن * نديده گه جنگ جز پشت لشكر

چه خونخواره جمعى كه پنداشتى خون * بر ايشان حلالست چون شير مادر

چو بر چشم تير آمدى هريكى را * حسد بردى اين چشم بر چشم ديگر

هم اطباع حيران هم اجسام خيره * هم اجرام عاجز هم ارواح مضطر

نه همه‌ساله ظفر اهل ظفر يافته‌اند * يا نه هرگز بچشيدست بدى نيك‌سگال

گر همه‌ساله بود كامروا مردم نيك * پس چه بود آن‌همه ناكامى پيغمبر و آل

جهان به آب سخا پاك شسته گشت به دو * چنان كه نيز نباشد به سفلگى موسوم

ز آسمان و سعودش چه اختيار كنى * بلندهمت او بين و آن خجسته رسوم

مروت از دل و دستش بدان كمال رسيد * كه شد به دو چو نبوت به مصطفى مختوم

رهى كه هركه به دو اندرون نهاد قدم * ازو بريده شود خلق را اميد قدوم

چگونه هول كه غول اندرو شود گمره * چگونه صعب كه ديو اندرو شود مسموم