مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٠

و له

در عشق تو خوشدلى ز من بيزارست * رو شاد نشين كه بر مرادت كارست

تو كشتن من مىطلبى وين سهلست * من وصل تو مىجويم و اين دشوارست

* * *

مه بر سروى نهاده كاين روى منست * وز مشك زره شكسته كاين موى منست

از خلد درى گشاده كاين بوى منست * آتش به جهان در زده كاين خوى منست

اى راى سفر كرده فغان از رايت * خود بىتو چگونه ديد بتوان جايت

از ديده كنم ركاب هجرافزايت * تا مردمكش همىببوسد پايت

* * *

از روز نخست كاين دلم راى تو جست * دانست جفات سخت و پيمانت سست

بودم ز تو دل‌شكسته از روز نخست * نايد ز دل شكسته پيمان درست

* * *

هر تير كه در تركش افلاك بود * آماجگهش اين دل صد چاك بود

تا چرخ چنين ظالم و بىباك بود * آسوده كسى بود كه در خاك بود

* * *

پروين خواهد كه طرف‌ساز تو شود * زهره كه به طبع رودساز تو شود

مه را شرف اين نه بس‌كه هر ماه دو بار * چون نعل سمند و طبل باز تو شود

* * *

بادى كه درآيى به تنم همچو نفس * نارى كه بسوزى دل خلقى به هوس

آبى كه به تو زنده توان بودن و بس * خاكى كه به توست بازگشت همه‌كس