مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٤

در تهنيت ورود سلطان از سفر گويد

عميد الملك آن كس كه چشم ملك * به دو ننگرد الا به احترام

بزرگى كه گهر شد به دو بزرگ * تمامى كه هنر شد به دو تمام

درخت سرو ز باد شمال پندارى * همىفشاند دست و همىگذارد گام

بخار جمره به انگور و لاله در گويى * همىگذارد لعل و همىطرازد جام

مگر مدام درين فصل خاك مست بود * ز بس‌كه بر وى ريزند جرعه‌هاى مدام

از آن چو مستان راز دلش قليل و كثير * گشاده يابد خاص و برهنه بيند عام

شه باز به حضرت رسيد هين * يكران مرا برنهيد زين

تا خوى كند از شرم او زمان * چون طى كنم از نعل او زمين

آباد بر اين چرخ تيزرو * از نور سراپاى او عجين

هم زور چو شيرانش بر كتف * هم داغ چو گورانش بر سرين

گر حمله پذيرد سوار او * حصنى بودش پشت او حصين

گر نيزه گذارد شهاب او * ديوى فگند لعب او لعين

اى باد هوا اى براق جم * اى قاصد روم اى رسول چين

ايزد نه به از به بيافريد * از بهر چه‌اى خشمگين چنين

در خاك مكش خويشتن ز خشم * بر سنگ مزن خويشتن به كين

خواهى كه بيكران من رسى * بر سايهء يكران من نشين

تا شاد فرود آردت چو من * بر درگه سلطان داد و دين

بو سعد سليمان روزگار * مسعود فريدون آبتين

آن شاه كه چشم فلك نديد * در خاتم شاهى چو او نگين

وان شير كه شمشير حق نيافت * در مالش باطل چو او معين

صيت ملك و ذكر جم شنو * اين صورت زير آمد آن طنين