مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٢

و له ايضا

كرده بر باد و خاك و آب طباع * آتش او هزار گونه عمل

روز [ و ] شب را به مسطر انصاف * استوا داده چون خط جدول

باقليها شكوفه آورده * راست چون چشم اعور [ و ] احول

لاله و گل كفيده روى به روى * چون سماكين رامح [ و ] اعزل

راغها را كمال نعمت حق * بسته در سبزه دامن منهل

باغها را جمال حضرت شاه * كرده پرگوهر آستين امل

صاحب كافى آسمان جلال * خواجه منصور آفتاب دول

سپهر دولت و دين آفتاب هفت اقليم * ابو المظفر سلطان مظفر ابراهيم

كشيد رايت منصور جانب لاهور * به طالعى كه تولا كند به دو تقويم

غبار لشكر او بسته راه باد وزان * شهاب صولت او خسته جان ديو رجيم

سيه كند به گشاده خدنگ ديدهء مور * چنان كه نوك قلم در شتاب حلقهء ميم

ز نعل خنگش روى زمين گه ناورد * پر از پشيزه شود همچو پشت ماهى شيم

خيال تيغ وى اندر ميان پشت پدر * عدوى دولت و دين را ميان زند به دونيم

نعوذ باللّه از آن آب رنگ آتش فعل * كه باد زخم دهد زو به خاك رنگ اديم

به برق ماند و كس برق را نديده سكون * به باد ماند و كس باد را نديده رخيم

فروخورد حشرات زمانه نيزهء او * چنان كه جادويى جادوان عصاى كليم

به گاه صلح سبك‌روح‌تر ز حلم شجاع * به روز حرب گران‌مايه‌تر ز خشم حليم

اسير بوده او بىنفس چو سنگ صدف * يتيم كردهء او بىعقب چو درّ يتيم

روى بازار ملك هفت اقليم * سيف حق بو المظفر ابراهيم

كوه با حلم او به مايه سبك * بحر با علم او به عبره سليم

دولتش را مزاجهاى قوى * نصرتش را جهادهاى عظيم