مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨١

و له ايضا

حزم او سد رخنهء ياجوج * عزم او رد حملهء دجال

پشت و پهلوى شور و فتنه بدوست * ساكن بستر كلال و ملال

ساعد و ساق دين و دولت ازوست * حامل طوق [ و يا ] ره و خلخال

تا به راديست ياد حاتم طى * تا به مرديست نام رستم زال

همه با فرخيت باد قران * همه با خرميت باد وصال

كار تو به ز كار و شغل ز شغل * ماه تو به ز ماه و سال ز سال

فلك در سايهء پرّ حواصل * زمين را پرّ طوطى كرد حاصل

جهان بر صورت ضحاك ظالم * گرفت آيين نوشروان عادل

ز نرگس ماند گرد جوى مفلس * به لاله گشت كوه و دشت حامل

شب سورست پندارى جهان را * كه بركردند از نورش مشاعل

اگر سوسن نشد بر باغ عاشق * چرا ماند اندرو پايش فرو گل

گل از فيروزه گويى شكل دستيست * گرفته جام لعل اندر انامل

من و صحرا كه شد صحرا به معنى * چو صحن مجلس مير افاضل

چه شخصست آن براق خواجه يا رب * كز او هر جستنى برقيست هايل

گه رفتن چو خضر از كل عالم * نه مسكن دانى او را و نه منزل

گه گشتن چو مور از خط ناورد * نه خارج دانى او را و نه داخل

وزان برق دگر هيهات هيهات * كه شد زين براقش را حمايل

چو دل ميدان او در صدر قالب * چو عقل آرام او در مغز عاقل

گشاده در اجلها روح حيوان * كشيده بر املها خط باطل

آمد از حوت برنهاده ثقل * پيشواى ستارگان به حمل

پر لطايف نموده عرض هوا * در ظرايف گرفته طول جبل