مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٠

و له

اى به ذات تو ملك گشته جليل * اى به نام تو زنده نام خليل

آسمانى به كوشش و بخشش * آفتابى به گردش و تحويل

حصن امنت كشيده برج به برج * راه عدالت گشاده ميل به ميل

دركشد مهر تو كلنگ از چرخ * بركشد كين تو نهنگ از نيل

روز حرب تو كز تحير وقت * اندر افتد سپه به قال و به قيل

تيغ بينى ز مرد و مرد از تيغ * اين بدان آن بدين عزيز و ذليل

خاكها چهره سرخ كرده به خون * گردها جامه رنگ كرده به نيل

نه بتفسى ز لعبهاى سبك * نه بترسى ز حملهاى ثقيل

باره تازى در آتشين ميدان * گرزه يازى بر آهنين اكليل

بكنى بيخ شاخهاى بزرگ * بزنى شاخ بيخهاى طويل

باد عمر تو با دوام قرين * باد ملك تو با نظام عديل

ميل كرد آفتاب سوى شمال * روز فرسوده را قوى شد يال

باد بر شاخ كوفت شاخ درخت * خاك در بيخ دوخت بيخ نهال

كوه در آب رفت ز آتش ميغ * لاله آتش گرفت ز آب زلال

گاو چشم دلير و شوخ گشود * چشم در شيربان شير آغال

سرو حيران نگر كه آورده‌ست * بر سرود هزاردستان حال

بيد را سايه‌ايست ميلا ميل * جوى را مايه‌ايست مالامال

درج زر درج گوهريست حرام * جام زر جاى مسكريست حلال

باده خواه و به ياد صاحب نوش * صاحب مكرم عديم مثال

ثقة الملك طاهر بن على * صدر اسلام و قبلهء اقبال

آسمانى كه جرم كوكب او * نه هبو [ ط ] آزمايد و نه و بال

آفتابى كه قرص قالب او * نه كسوف اقتضا كند نه زوال