مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٧

در صفت بناى سلطانى

جگر تشنهء مخالف را * آب از چشمهء سنان تو باد

لاف پرتابيان دست شهاب * همه از قبضهء كمان تو باد

هرچه بر عقل مشتبه گردد * كشف آن سخرهء بيان تو باد

لب دريا به موج‌خيز اندر * حاكى و راوى جنان تو باد

جرم مه چون هلال و بدر شود * نعل يكران [ و ] قرص خوان تو باد

گر قضا آسمان بفرسايد * اوج قدر تو آسمان تو باد

ور فنا بر جهان نبخشايد * عرصهء فضل تو جهان تو باد

نظام عالم و پشت هدى و روى ظفر * نصير دولت و خورشيد ملك و اصل هنر

ابو المظفر شاه مظفر ابراهيم * كه اختيار خدايست و افتخار بشر

سپهر دولت عاليش را كهين برجست * زمين ولايت صافيش را كمين كشور

ز حزم اوست به هر زخم كام صد ناظر * ز عزم اوست به هر نيزه‌دار صد لشكر

اگر شمايل حلمش به باد برگذرد * دهد شكوه حليميش باد را لنگر

اگر فضائل طبعش به كوه برشمرند * سبك ز خاصيتش كوه را برآيد پر

خيال هيبت او گر به بيشه عبره كند * در او به عبرت بگذر به حال او بنگر

به جوى آب درش ريگ مانده بر سر آب * به روى خاك برش خاره گشته خاكستر

نه هيچ ساكن و جنبان در او مگر انجم * نه هيچ ساير و طاير درو مگر صرصر

چو شير رايت شير دلير او بىدل * چو شاخ آهو شاخ درخت او بىبر

اين بهار طرب نهال سرور * كه به فرمان شاه شد معمور

روضهء عشرتست و بيضهء لهو * موقف رامشست [ و ] موضع سور

آب او آب زمزم و كوثر * خاك او خاك عنبر و كافور

گويى از مايهء مزاج فلك * قبه‌اى رست از زمين پرنور