مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٣

در مدح وزير گويد

عرب را آسمانى حق‌گذارست * عجم را آفتابى سايه‌دارست

ملك مسعود ابراهيم مسعود * كه صاحب خاتم اين روزگارست

نه بحر جود او دشوار عبرست * نه موج بأس او آسان‌گذارست

ز دامش جان شيران در كشاكش * ز داغش ران گوران پرنگارست

چنان بر بأس امنش غالب آمد * كه گويى امن او فصل بهارست

چنان شمشير سهمش كارى افتاد * كه گويى سهم او روزشمارست

نوندش كوه و صحرا را سمارى * حسامش دين و دنيا را حصارست

يكى خاكى كه با صرصر روان‌ست * يكى آبى كه بر آتش سوارست

خدنگش جرم بىجانست ليكن * از آن هرگونه جرمى جان‌سپارست

گر بخت را وجاهت و اقبال را يدست * از خدمت محمد بهروز احمدست

بحرى كه ميغ رزق به جودش مطير گشت * صدرى كه تيغ ملك برايش مغمدست

هر فضله‌اى ز عزمش رخشيست بادپاى * هر ذره‌اى ز حزمش درعى مزردست

شمشيرهاى عدل شياطين روزگار * يك‌يك ز بيم درعه عدل تو مغمدست

نفسيست نفس همت او مرقدش بلند * كز آسمان كواكب علويش مرقدست

عرضيست عرض حشمت او مسندش قوى * كز التجا به صنع الهيش مسندست