مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٧

در مدح ابو نصر پارسى گفته

گر در سخن آيد شنوا گردد بىشك * گوش از لغت خاطر او جذر اصم را

نورى ندهد روشنى كار حسودش * اصلى نبود فربهى حال ورم را

سهمش بزند قافلهء راه مخالف * وهمش به درد پردهء اسرار عدم را

در سايهء امنش نرسد باز به تيهو * در ساحت عدلش ندرد گرگ غنم را

آب هنرش مرده كند آتش فتنه * باد ظفرش روح دهد شير علم را

تا ماله زند هيچ زمين هيچ كشاورز * تا سجده برد هيچ دشمن هيچ صنم را

انگيخته از خانهء او خواهم شادى * آميخته در دشمن او شادى و غم را

گه منزل او برزده با سغد سمرقند * گه مجلس او طعنه زند باغ ارم را

رسيده جاه او به جِرم مشترى * پريده جسم او به روح اوليا

عميد ملك شهريار محتشم * عماد دين مصطفى مجتبا

چه نعل مركبش چه شكل ماه نو * چه گرد موكبش چه كحل توتيا

بپوى سوى آفتاب دولتش * كزوست آفتاب چرخ را ضيا

مگرد گرد آب گرد هيبتش * كه دركشد به دم تو را چو اژدها

به بارگاه او ملك ز خلد شد * ندا شنيد كاندر آى مرحبا

دوان دود سؤال سايلش به دو * چنان كه كه دوان دود به كهربا

غنى شود اميد زايرش ازو * چنان كه مس غنى شود ز كيميا

قبول يافت ز هر هفت اختر آتش و آب * وجيه گشت بهر هفت كشور آتش و آب

ازين چهار مصدر كه آخشيجانند * قوىترند همين دو مصدر آتش و آب