مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٦

در مدح عميد سعيد منصور گويد

پنجه‌ها بركشيده سر از سر * تا كند بر بقاى شاه دعا

مير محمود سيف دولت و دين * آن ملك سيرت ملك‌سيما

هيبتش جوهريست از آتش * همتش عالميست از اعلا

هركجا بأس اوست نيست خطر * هركجا خوف اوست نيست رجا

نكشد بار حلم او كونين * چون كشد طبع او همى تنها

اى متابع تو را سپاه زمين * اى موافق تو را جنود سما

گر ز جود تو مايه گيرد روح * ذات او صورتى شود پيدا

ور ز مهر تو دانه سازد عقل * اندر آيد به دام او عنقا

غزو گوارنده باد شاه جهان را * ناصر دين راعى زمين و زمان را

تيغ جهادش به طول و عرض و به گوهر * قالب ثانيست راه كاهكشان را

بر سر رمحش فصيح يافت به تكبير * قايل روحانيان زبان سنان را

بر عدد لشگرش وقوف نباشد * چهره گشاينده‌اى يقين و گمان را

طاقت يك موج او كراست كه توفان * صد يك اين بود و غوطه داد جهان را

امروز نشاطيست فره تيغ و قلم را * امروز وفاييست عجب فضل و كرم را

زيراكه در او بر شرف گوهر آدم * تقدير همى وقف كند عرض حشم را

منصور سعيد آنكه به انعام و به افضال * زو برگ و نواييست عرب را و عجم را

افراخته رايش به عطا رايت رادى * افروخته طبعش به وفا روى نعم را

از اوج فلك همت او يافته مرقد * بر فرق زحل تهمت او سوده قدم را

تيغش ز سر دهر فروبرد ضلالت * نهيش ز دل ملك برآورد ستم را

تا مائدهء جودش بر كار نكردند * در خلقت آدم نفزودند شكم را

بر شاخ بقم حشمت او ناگه بگذشت * خون خشك شد اندر تن ازو شاخ بقم را