مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٥

و له ايضا

سلطان پيوست لهذا برخى او را لاهورى دانند . در شاعرى الحق طرز خوشى دارد . حكيم انورى متتبع طرز اوست . ديوانش حاضر است . تخمينا دو هزار بيت شعر متين دارد و از آن انتخاب مىشود :

من قصائده عليه الرحمة

من قصائده عليه الرحمة

نوروز جوان كرد به دل پير و جوان را * ايام جوانيست زمين را [ و ] زمان را

گر شاخ نوان بود ز بىبرگى و بىبرگ * از برگ نوا داد فضا شاخ نوان را

مرغ از طلب دانه فروماند كه دانه * در خاك همى سبز كند روى مكان را

بگرفت شكوفه به چمن برگذر باغ * چونان كه ستاره گذر كاهكشان را

آن غنچهء گل بين كه همىنازد بر بار * از خندهء دزديده فروبسته دهان را

سوسن ز ره حرص ثنا گفتن خسرو * آورده برون از لب و از كام زبان را

محمود جهانگير كه بسته‌ست جهاندار * بر ناصيهء دولت او حكم قران را

چون تير همى راست رود گردش ايام * تا بازوى عدلش به خم آورده كمان را

روزى كه امل سست شود در طلب عمر * وقتى كه اجل مسته دهد تيغ و سنان را

گيرد ز فزغ روى سواران و دليران * گردى كه عديل آيد رنگ يرقان را

ابليس كشف‌وار در آرد به كتف سر * چون مير برآرد به كتف گرز گران را

از نيزهء او بينى بىآگهى او * آويخته چون شير علم شير ژيان را

و له ايضا

و له ايضا

بادبان بركشيد باد صبا * معتدل گشت باز طبع هوا

خاك ديبا شدست پرصورت * جانور گشته صورت ديبا

شاخ چون كرم پيله گوهر خويش * برتند گرد خويشتن عمدا

سبزه اندر حمايت شبنم * سر ز پستى كشيده بر بالا

ابر بىشرط مهر و عقد نكاح * گشت حامل به لؤلؤ لالا

اينك از شرم اين همىفگند * بچه‌اى نارسيده بر صحرا