مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٥

در مدحت سلطان السلاطين ناصر الدّين شاه قاجار خلّد اللّه سلطانه

دل عاشقان اى بت سيم‌تن * ربودى بدان زلفك پرشكن

شود مشك ارزان چو لرزان كنى * نگارا سر زلف عنبرشكن

تويى سرو اگر سرو بيجاده‌لب * تويى ماه اگر ماه سيمين ذقن

و ليكن فرو نازى اى نوش‌لب * به حسن و به زيبايى خويشتن

تو را ناز كردن سزاوار نيست * به مداح داراى دشمن‌فگن

سر خسروان ناصر الدّين كه هست * جهاندار و مردافگن و پيلتن

كند بر تن جنگجويان دهر * به روز وغا مر زره را كفن

روى نگارست زير زلف پريشان * يا شده در زير ميغ مهر درخشان

ارنه بهارست رويت اى بت كشمير * از چه در وى است نرگس و گل و ريحان

بهر سمن مر مرا به باغ چه حاجت * تا كه بود زير سنبلت سمنستان

نيست چو نوشين‌لب تو لعل بدخشى * نيست چو رنگين رخ تو لالهء نعمان

ترك نباشد چو تو به ساحت خلخ * حور نزايد چو تو به روضهء رضوان

آفت دلهاست آن دو زلف دلاويز * غارت جانهاست آن دو نرگس فتان

گريان گشتم اگر ز هجر تو يك‌چند * خندان گردم ز مدح شاه جهانبان

ناصر دين شاه نيكبخت كه همتا * نيستش اندر نبرد رستم دستان

چند دگر نگذرد كه باز فزايد * مرز ختا و ختن به خطهء ايران

باج فرستد به پيشگاهش قيصر * تاج فرستد به بارگاهش خاقان

اى زلف يار غاليهء مهرپرورى * بر ياسمن سراغج و بر سيم چنبرى

گاهى بسان عيسى گردى قرين خور * گاهى خليل‌آسا در آذر اندرى

گاهى چو هاله تيره‌گر ماه روشنى * گاهى چو ميغ معجر خورشيد انورى