مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٠

و له ايضا

تا به از روينست بيجاده * تا پس از بهمنست اسفندار

دشمنانت به رنج جاويدان * دوستانت به خرمى هموار

چو روى و زلف و خطوخال دلبر * نباشد ماه و مشك و عود و عنبر

چو بر رخ افگند زلفين مشكين * كشد از مشك بر خورشيد معجر

نتابد چون رخش خورشيد تابان * نباشد چون لبش ياقوت احمر

نسوزد زلف مشكينت به چهره * اگرچه مشك مىسوزد بر آذر

رخ رنگين تو با لاله و گل * لب شيرين تو با شهد و شكر

گهى وصف رخ خوب تو گويم * گهى مدح وليعهد مظفر

پناه دين و دولت ناصر الدّين * كه شبهش نيست در شاهان به گوهر

خداوند كمند و گرز و نيزه * سزاوار كلاه و تخت و افسر

پس از چندى دگر اى زادهء شاه * ستانى باج از چيپال و قيصر

نه پيچد سر ز فرمان تو يك‌تن * مگر آن كس كه برگرديدش اختر

بجز تو روز جنگ اى بچهء شير * نديدم شير را با درع و مغفر

دى به هنگام سحر آمدم آن شوخ پسر * طرهء مشكين افگنده به روى چو قمر

از رخ چون سمنش سنبل مشكين پيدا * در لب چون شكرش چشمهء حيوان مضمر

عارضش گفتى روزيست شب آورده به بار * قامتش گفتى سرويست مه آورده به بر

چنبر زلف سياه شكن اندر شكنش * گاه گشتى سپر ماه گهى ماه سپر