مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٩

هم در مدح حضرت شاهنشاه ناصر الدّين شاه خلّد اللّه ملكه

شاهى كه گر از روى كين بر كوه آهن بگذرد * مر كوه آهن را همى چون تل خاكستر كند

شاهان اسب‌افگن همىگردند مات از هيبتش * چون شهريار پيلتن رخ زى صف لشكر كند

گر زنده گردد بوالحسن آن شاعر پير كهن * مدح تو را مانند من پيرايهء دفتر كند

زلف يارم دم‌به‌دم بر لاله چنبر مىشود * وز نسيم چنبرش عالم معنبر مىشود

ماه را ماند كه دارد آفتاب اندر به كف * چون به‌سوى عاشقان با جام و ساغر مىشود

دلبرا اى آنكه از رخسار و از بالاى تو * خانهء ما خجلت كشمير و كشمر مىشود

چون به آغوشم درآيى از شميم زلف تو * بستر و بالين من پرمشك و عنبر مىشود

چون ببوسم آن لب نوشين شهدآساى تو * كامه‌ام شيرين همى مانند شكر مىشود

كامهء من شكرين گردد اگر از بوسه‌ات * نامه‌ام از مدح خسرو پر ز گوهر مىشود

قهرمان مير مظفر آنكه پيش تخت او * پشت ميران سهى قد جمله چنبر مىشود

شد سرايم چو كلبهء عطار * زان دو مشكينه زلف عنبربار

نيست چون موى تو بنفشه و مشك * نيست چون روى تو گل و گلنار

ماه‌رويى و تندخوى بلى * هست با نوش نيش و با گل خار

ماه گر بسپرد همى عقرب * عقرب زلف توست ماه سپار

غمزه‌ات چون خدنگ فخر عجم * مىنمايد ز سنگ خاره گذار

شاه فيروزبخت ناصر دين * زادهء شهريار شيرشكار

اى به روى تو مردمى را فخر * اى به‌سوى تو خرمى را بار

گرچه هستى به سال خرد وليك * شاه دانايى و بزرگ‌تبار