مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٥

در مدح سلطان گيتىپناه محمد شاه غازى

گر نديدستى پيرامن كوثر سبزه * بنگر آن سبزه كه گرد لب چون كوثر اوست

اگرش جور به خواهشگرى آيد چه عجب * زان كه مداح ملك‌زاده خواهشگر اوست

ناصر الدّين سر احرار وليعهد ملك * كه جهانبانى و سلطانى اندر خور اوست

كس نداند شمر لشكر جرارش را * كآنچه افزون ز شمارست همى لشكر اوست

زلف مشكين به روى آن پسرست * يا كه خورشيد زير ميغ درست

حاجتم كى بود به گلشكر * تا كه روى و لبش گل و شكرست

طلعت و قد آن بت دلبر * گل سورى و سرو كاشمرست

عاشقان را رسول سوى نگار * گريهء شام و نالهء سحرست

گرچه مه را سپر نباشد ليك * زلف مشكينش ماه را سپرست

غمزهء او به قتل عاشق زار * چون خدنگ خديو نامورست

ملك ملك‌گير ناصر دين * كه وليعهد شاه دادگرست

كوه حلم و وقار و فضل و ادب * پشت دين روى مردى و ظفرست

يا بگيرد هميشه يا بخشد * اين دو كار امير تاجورست

آنكه گيرد هميشه ملك و عدوست * آنكه بخشد مدام سيم و زرست

حاصل كان و يم اگر بدهد * پيش جود و سخاش مختصرست

شاه شيراوژن محمد شه كه در ميدان رزم * تيغ او قائم مقام ذو الفقار حيدرست