مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٢

هم در مدح شاهنشاه عهد ناصر الدّين پادشاه قاجار خلّد اللّه ملكه

شد . صاحب اخلاق كريم و اوصاف حميده است . درين ايام عميد الملك لقب يافته و به حكومت گيلان رفته از آغاز شباب طبعش به نظم مايل و به مدح شاهنشاه عهد مىپرداخت .

قصيده را به سياق استادان سلف مىگويد و از جمله اشعار اوست :

سنبل مشكين بود بر لالهء احمر تو را * بر صنوبر ماه و بر مه نافهء اذفر تو را

مىشكستى آزر بتگر همه بتهاى خويش * اى بت آذر رخ من ديدى ار آزر تو را

شكرين سازى لبم از بوسه دستم پر ز مشك * چون كشم زلف از براى بوسهء ديگر تو را

آزمون را يك گره زان زلف مشكين برگشاى * تا شود پرمشك و عنبر بالش و بستر تو را

كشمرى قدى و كشميرى رخى تركا مگر * بوده از كشمير باب و مادر از كشمر تو را

لابه‌ها كردم كه بوسيدم لبت را و كنون * حيله‌ها بايد كه آرم ساعتى در بر تو را

جان ستانى گاه خشم و جان ببخشى گاه لطف * نسبتى باشد مگر با شاه دين‌پرور تو را

سجده آرد دفترم را هر زمان تير دبير * شهريارا چون نگارم نام بر دفتر تو را

هم در مدح شاهنشاه عهد ناصر الدّين پادشاه قاجار خلّد اللّه ملكه

هم در مدح شاهنشاه عهد ناصر الدّين پادشاه قاجار خلّد اللّه ملكه

خوش آيد مرا خاصه فصل بهارا * بت ماه‌روى و مى خوش‌گوارا

شرابى به سرخى چو رخسار دلبر * نگارى به خوبى چو رنگين بهارا

بنوشم گهى بادهء ارغوانى * ببوسم گهى روى زيبا نگارا

نشانمش اندر ميان گلستان * گهى قصد بوسش كنم گه كنارا