مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٩

قصيده

بنشسته قومى بس غمى در وى نژند و ماتمى * بينى كه هستند آدمى ليكن چو سرگين و جعل

دستارهاشان چون رسن از موى سرشان پيرهن * شلوارهاشان چون كفن بىبند بسته بر كفل

چون خر رسن بگسيخته چون گاو گرد انگيخته * هريك چو ميش آويخته پشكل ز . . . پنجه رطل

بر سر ز عريانى زنان خالى شكمهاشان ز نان * وانگه ز كبر آن غرزنان ننهند سلطان را محل

هريك چو خر در زير جل جلشان به گردن همچو غل * رخسارشان زرد از سبل مژگانشان سرخ از سبل

مسكين من اندر دستشان زين راى و روى پستشان * چندان‌كه خواهى هستشان بغض و سفه كفر و ضلل

گر من ز دزدان نيستم بر كُه چرا مأويستم * جايى چنين چون زيستم با قومى از بل هم اضل

اى باد برگير از كرم اين گفته حالى از برم * بگذر بدان ميمون حرم برخوان بدان صدر اجل

آن مفضل فرخنده‌خو آن مقبل فرهنگ‌جو * آزاده فخر الدّين كز او دارد عروس دين حلل

گو اى كهن فكر جوان اى طبع و فرمانت روان * خاطر تو را دارد توان بر حجت و برهان و دل

درّ خرد را كان تويى در جسم حكمت جان تويى * جاسوس هفت ايوان تويى حل كرده از مه تا زحل

كى بود كارباب سخن بودند جز باب سخن * در خاك شد آب سخن اكنون چه سود آرد جبل