مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٧

و له

هر آدميئى كه حى ناطق باشد * بايد كه چو عذرا و چو وامق باشد

هر كو نه چنين بود منافق باشد * مردم نبود هركه نه عاشق باشد

* * *

اى دل رفتى چنان كه در صحرا دد * نه انده من خورى و نه انده خود

هم‌جالس بد بودى و تو رفته بهى * تنهايى به بسى ز هم‌جالس بد

* * *

از دل صنما مهر تو بيرون كردم * وان كوه غم تو را به هامون كردم

امروز نگويمت كه چون خواهم كرد * فردا دانى كه گويمت چون كردم

* * *

گرچه به جفا پشت مرا دادى خم * من مهر تو از دلم نگردانم كم

از تو نبرم از آنكه اى شهره صنم * تو خفته‌اى و به خفته برنيست قلم

* * *

تا دور شدى شدستم از تو اى ماه * انديشه فزون صبر كم و حال تباه

تن چون نى و بر چو نيل و رخسار چو كاه * انگشت به لب گوش به در چشم‌به‌راه

* * *

ما را صنما همى بدى پيش آرى * از ما تو چرا اميد نيكى دارى

رو جانا تو غلط همىپندارى * گندم نتوان درود چون جو كارى