مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٦

و له

نظمهاى حكيمانه است . قطعات و رباعيات خوب دارد . از اوست :

آوخ گلهء پيرى پيش كه برم من * كاين درد مرا دارو جز تو به دگر نيست

اى پير بيا تا گلهء خود به تو گويم * زيراكه جوانان را زين حال خبر نيست

كيكاووس اندر كف پيرى شده عاجز * تدبير شدن كن چو به شست و سه درآمد

روزت به نماز دگر آمد به همه حال * شب روز درآيد چو نماز دگر آمد

* * *

گر بر سر ماه برنهى پايهء تخت * ور همچو سليمان شوى از دولت و بخت

چون عمر تو پخته گشت بربندى رخت * كان ميوه كه پخته شد بريزد ز درخت

* * *

گر شير شود عدو چه پيدا چه نهفت * با شير به شمشير سخن بايد گفت

كان را كه به گور خفت بايد بىجفت * با جفت به خان خويش نتواند خفت

گر مرگ برآورد ز بدخواه تو دود * زان دود چنين شاد چرا گشتى زود

چون مرگ تو را نيز بخواهد فرسود * از مرگ كسى چه شادمان بايد بود

* * *

گر يار مرا نخواند و با خود ننشاند * وز درويشى مرا چنين خوار بماند

معذورست او كه خالق هر دوجهان * درويشان را به خانهء خويش نخواند

بىسيم بدم بر من از آن آمد درد * وز بىسيمى بماندم از روى تو فرد

دارم مثلى به حال خويش اندر خورد * بىسيم ز بازار تهى آيد مرد

* * *