مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٧
و له ايضا
ايضا
ايضا
همواره از خداى جهان‌آفرين پاك * بر جان شهريار هزاران درود باد
چون عزم رزم سازد داراى صف‌شكن * ماهش سپر شهاب سنان مهر خود باد
چون راى عيش آرد ساقى شود سهيل * عيوق باده زهره نوازنده عود باد
پيوسته از بلندى قدر و جلال او * چون بندگانش چرخ برين در سجود باد
هرجا كه روى آرد اعداش در كمند * چون صيدها به صيدگه جاجرود باد
ناصر به روز رزمش شير خدا بود * حافظ به گاه كينش رب ودود باد
اين بهترين دعاست كه دارا سروده است * « ما را هميشه از سفر شاه سود باد »
و له ايضا
و له ايضا
خسرو ايران كه از جود وى اندر روز بار * اى بسا لعل و گهر اين چرخ در دامان كند
چون سوى ايوان خرامد مشترى خواند مديح * زهره سوزد عود و مه آرايش ايوان كند
چون به ميدان پا نهد مريخ را سازد سپر * از شهاب آرد سنان خورشيد را خفتان كند
تيغ آتشبار خون‌آشام شه در روز رزم * جويهاى خون روان از هر سوى ميدان كند
هركجا رايش نظر از روى رحمت افگند * ذره را خورشيد سازد قطره را عمان كند
اهل تنجيم اى شهنشاه فلك‌فر گفته‌اند * بس اثرها انجم اندر عالم امكان كند
هرچه باشد سود از ناهيد و از زاوش بود * هركجا باشد زيان بهرام يا كيوان كند