مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٥

به جناب نواب عم اكرم ظل السلطان فرستاده

در مهرگان به ياد نشاط خدايگان * برخيز و جام مى ده اى ماه مهربان

كيهان خدا محمد آن كو به روز كين * مهريش زير رايت و چرخيش زير ران

با تيغ آتشينش شد فتح هم‌ركاب * با تير دلنشينش شد نصر هم‌عنان

گردون كجا بسايد جز درگهش جباه * دشمن كجا بيابد جز حضرتش امان

تا باغ [ را ] ز اردى خيرى و نسترن * تا راغ را ز آذر نسرين و ضيمران

بر جسم دشمنانت پرنا بود چو تير * بر جان دوستانت درزن چو پرنيان

خيز و نظر كن به حال اين دل مفتون * حالت دل را نگر ز ديدهء پرخون

بس‌كه ز چشمم بريخت لؤلؤ شهوار * دامن من گشته كان گوهر مكنون

گشته ز دستان و ريو گيتى ريمن * در مه كانون دلم چو تافته كانون

ظلمت بينم همى ز تابش اختر * محنت يابم همى ز گردش گردون

سينه‌ام از سوز دل چو آذر برزين * دامنم از آب ديده لجهء جيحون

شد غمم افزون وليك شادم از آن روى * لطف شهنشاه باشد از غمم افزون

راد محمد شه آنكه يك‌سخن وى * شامل باشد به صد هزاران مضمون

جانب رى بركشيد لشكر بىمر * كز خط آماره‌گير آمد بيرون

خيل عدو را گرفت و كرد به زندان * چونان ضحاك را گرفت فريدون

چون بَدْرْ نه‌اى چرا به كيهان * انگشت‌نماى چون هلالى

چون سرو نه‌اى چرا به گلشن * بالنده به ضعف نونهالى

گر روستمى چرا به ميدان * عاجز ز مصاف همچو زالى

پندار كه اختر سعيدى * ليكن چه اثر كه در وبالى

گيريم كه شاه را تو ظلى * چون مهر چه سود در زوالى