مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٤

در مدح خاقان مرحوم محمد شاه قاجار گويد

آغاز مديحى ز شهريار * كز اوست قوى پشت ملك و دين

فتحعلى آن شه كه روزگار * در حكم درآورده بىنگين

مهريست فلك جوى روز بزم * شيريست قضا پوى گاه كين

دوش ز درد فراق و محنت هجران * خاطر افسرده بود و طبع پريشان

موى به بر بر ز هجر بودم نشتر * جامه به تن در زدرد بودم سوهان

روح تو گفتى به تن چو كافر و دوزخ * عقل تو گفتى به سر چو عاصى و زندان

ناگه آمد ز در نگارم گويى * ماه به بيت الشرف شدستى تابان

چشمش بودى ز ناتوانى مخمور * لعلش بودى ز شادمانى خندان

بر سر سروش نهاده پيكر خورشيد * در لب لعلش نهفته چشمهء حيوان

سرو كه ديدست با دو لالهء سيراب * ماه كه ديدست با دو سنبل پيچان

روى و قدش همچو ماه بر سر شمشاد * زلف و رخش همچو گوى در خم چوگان

محنت دلها بدان دو سنبل جادو * آفت جانها از آن دو نرگس فتان

فتنه از آن چشم شد به گيتى پيدا * مشك از آن زلف شد به عالم ارزان

گفت مرا تا به چند از تو زيم دور * در غم هجرت به ناله باشم و افغان

عهد ببستيم بر ثبوت مودت * ليك گسستى تو زود رشتهء پيمان

گفتمش اى ماه دلربا كه به گيتى * با دو رخت نيست حاجتم به گلستان

با تو مرا دوزخست همچون جنت * بىتو مرا جنتست همچون نيران

بىلب تو حنظلست شكر مصرى * بىرخ تو خنجرست لالهء نعمان

هجر مرا نيست جز وصال تو چاره * درد مرا نيست جز جمال تو درمان

گر كنيم جور و گر برانيم از در * دل ز تو نتوان گرفت آسان آسان

بس‌كه فزودم نياز و لابه و زارى * بر خط جرمم كشيد خامهء غفران

هم به گله لب گشاد و هم ز كله گشت * محفل ما را چو نافه غاليه افشان

من ز شعف با سرود بودم و بگماز * طبع غزل‌سنج بود و يار غزل‌خوان